ویژگی های ظاهری و ساختاری شیپور نوعی بوق فلزی از جنس برنج یا آلیاژهای مشابه است که از گذشته های دور تا امروز مورد استفاده بوده است. بوق های برنجی، کَرناهای بلند نقاره خانه ها، کرمیل ها و انواعی از کَرناها از خانواده شیپورها محسوب می شوند. سازهای این خانواده اگرچه از نظر شکل و اندازه و کارکرد با هم
دَف، پوست صدایی یک طرفه (یک طرف باز) با بدنه قاب آن غالبا گرد و به ندرت چند ضلعی است و در اندازه های مختلف و کاربردهای گوناگون دیده می شود. ویژگی های ظاهری و ساختاری همه دف ها در مجموع یکسان اند و اختلافشان در اندازه، داشتن یا نداشتن زنجیر، حلقه، زنگ و زنگوله، جنس و مواد به کار
فرهنگ و هنر آذربایجان، اقیانوسی بیکران از اصالت است که در قلب آن، سنت «عاشیقی» همچون نگینی میدرخشد. عاشیقها، این هنرمندانِ جامعالاطراف که همزمان شاعر، آهنگساز، نوازنده و قصهگو هستند، قرنهاست که تاریخ و اساطیر این مرز و بوم را با زخمههای خود زنده نگاه داشتهاند. شناخت ساز عاشیقی، نه تنها درک یک ابزار موسیقی، بلکه ورود به دنیای نمادها
دَمّام از پوست صداهای دوطرفه ای است که بدنه استوانه ای نسبتاً بلند دارند و با چوب (مضراب) و دست نواخته می شوند. دَمّام های بوشهر در سه اندازه اند و در واقع سه کارکرد مختلف دارند. نوع اول، معمولی ست که تعدادشان در گروه معمولاً چهار عدد است. نوع دوم، دَمّام غمبر استفاده می شود. نوع سوم، دَمّام اِشکون،
ساز بربط یکی از کهنترین و اصیلترین سازهای زهی–مضرابی در موسیقی ایرانی است که امروزه با نام «عود ایرانی» نیز شناخته میشود. این ساز با صدایی گرم، عمیق و پرطنین، نقش مهمی در شکلگیری دستگاهها و نغمههای موسیقی سنتی ایران داشته و در طول تاریخ تأثیر گستردهای بر سازهای زهی در خاورمیانه و حتی اروپا گذاشته است. امروزه نیز به
بینجو در اصل یک ساز بلوچی نیست و حدود پنجاه سال پیش از پاکستان به بلوچستان ایران مهاجرت کرده است. این ساز از خانواده سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقیّد است که با مضراب نواخته می شود و در رده بندی سازها در گروه زه صداهای مضرابی قرار می گیرد. بینجو اگرچه ساز زهی مضرابی مقیّد است اما انگشتان دست
زورخانه محل انجام ورزش باستانی ایران و ساختمانی سرپوشیده است که در وسط آن یک گود چندضلعی و در بالای گود سقف بلندی با نورگیر قرار دارد و در اطراف گود نیز جایگاه هایی برای تعویض لباس، گذاشتن اسباب های ورزش زورخانه، نشستن تماشاچی ها و سکوی سَردَم (محل نشستن مرشد) وجود دارد. هدایت مراسم ورزشی زورخانه امروزه برعهده فردی
دهل سیستان دهل سیستان پوست صدای دوطرفه ای است که با چوب نواخته می شود. به طور کلی همه دهل ها بدنه ای استوانه ای دارند که بر دو سر آنها پوست کشیده می شود. ارتفاع این بدنه در نواحی مختلف متفاوت است اما در مجموع می توان گفت دهل ها بدنه ای نسبتاً بلند یا نسبتاً کوتاه دارند. ویژگی
تمبوره که نام و ساختمان آن ارتباطش را با تنبور به اثبات میرساند از سازهای منطقه تالش، در غرب استان گیلان است. این ساز نیز از خانواده ساز زهی مضرابی (زخمه ای) مقیّد استکه هم با مضراب و هم با انگشتان دست نواخته می شود و در رده بندی سازها در گروه زه صداهای مضرابی قرار می گیرد. ویژگی های
